Basisschool, en niemand die me iets vertelt.

Basisschool, en niemand die me iets vertelt.

Ik heb een kind op de basisschool. En niemand vertelt me hoe dat werkt. Mijn god, wat mis ik de overdracht zoals ik die ken op het kinderdagverblijf. Dat ik ’s ochtends even aan het lievelingsjuffie kan vertellen hoe het met I. gaat en we aan het einde van de dag horen hoe haar dag was. De juf geeft het wel even aan hoor, als ze met de kinderen naar buiten komt, maar details, ho maar. Ze draait helemaal leuk mee hoor!! Fijn! Maar hóe dan???

En I. vertelt wel dingen, maar alles gaat in flarden. Dus ze vertelt ineens dat ze in haar eentje in de poppenhoek speelde, en niemand met haar meedeed. Waarop mijn brein overuren maakt. Hoe kan dat? Wat is de context? Wílde niemand met haar spelen of was dit gewoon hoe de situatie was? Wordt ze aan haar lot overgelaten? Is ze eenzaam? Oooh hoorndol word ik ervan. En als ik dan, heel achteloos, doorvraag weet ze het eigenlijk niet meer, of begint ze over iets anders, en krijg ik dus geen enkel extra detail van haar. En ze is 4!! Hoe weet ik nou hoe het met haar gaat?

En waarom is het zo hectisch ’s ochtends, met wegbrengen? En hoe laat is die school eigenlijk uit? Waarom wijst niemand me op de schoolgids waar álles blijkt in te staan maar waar ik al een half jaar niet naar heb gekeken? En waarom spreekt geen enkele moeder me aan als in: nieuw gezicht? of zo? En zo’n kerstdiner, daar moet je dus helemaal leuk voor gekleed zie ik dan op Facebook, maar ook dát vertelt niemand! En dat je dan dus als ouders toffe eetdingen in elkaar moet klussen. Maar I. lust niks! En dan blijkt dat het ook gewoon witte boterhammen met hagelslag in kerstboomvorm mogen zijn. Maar niemand vertelt dat! Ik moet er maar achter zien te komen. Man oh man, wat is dit níeuw! En als het nou alleen nieuw voor mij zou zijn, tsja, daar sla ik me dan als Volwassen Mens Met Levenservaring wel doorheen. kring

Maar dat kleine meiske, dat ’s ochtends ietwat bedremmeld plaatsneemt in de kring en gelukkig ’s middags wel happy thuiskomt. Die ineens praat over ‘een werkje doen’ als we gaan knutselen thuis. Die aan me vraagt wat vluchtelingen zijn en wat oorlog betekent. Die in 1 week twee jaar ouder lijkt te zijn geworden. Ook zíj moet wennen. En ik vertel wat ik kan, en ik probeer de randvoorwaarden zo goed mogelijk te regelen. Maar ze moet het echt zelf doen. Ik moet loslaten. Gelukkig was dat me al wel verteld, maar oooooh. Ik ga nog liever zelf in die kring zitten, ’s ochtends. En dan vertel ik lekker niks.

Advertenties